اطلاعات نوشت: آقای دکتر مرتضی فرهادی، استاد جامعه شناسی دانشگاه علامه طباطبایی، افزون بر جامعه شناسی، روان شناسی نیز خوانده اند و شاعر و طراح و نقاش نیز هستند. قبل تر فعال سیاسی هم بودند و مدتی را در زندان ستمشاهی گذراندند. به جهت تسلط استاد در چند زمینه، در دهه ۶۰  خورشیدی، هم دبیر علوم اجتماعی ما بودند، هم دبیر روان شناسی و هم یک سال معلم درس انشا که شاید سودمندترین مباحث نگارشی را ایشان به جمع دوستان آموخت و به جرأت می توان گفت همیشه موضوعاتی که برای انشا می دادند، متفاوت و  آموزنده بود. به گمانم یک بار نیز موضوعی که برگزیدند، همین شعری است که در زیر می آید و احتمال دارد سروده خودشان باشد. این توضیح بدین جهت آمد که اگر شعر از شاعر دیگری است، رعایت احتیاط را کرده باشیم. با جنایاتی که در چند هفته اخیر رژیم آمریکا و ایادی اش در کشور مرتکب شدند، هم تا حدی ریشه های انقلاب برای جوانان مشخص می شود و هم خوی استکباری و تمامیت خواهی او که فراتر از ونزوئلا، گرینلند و ایسلند و کانادا ، چند کشور دیگر را هم می خواهد. پیداست بیرون کشیدن ایرانِ سرشار از ثروت از حلقومشان، چه آتش خشمی در جانشان برافروخته است.
***  
در شهرِ برج و باروی آن، آسمانخراش
    آنجا که هر بنای عظیمش 
        خود گاوصندوقی است عظیم ز فولاد
          تا غارت سراسر آفاق را در شکل دلار در خود به پا کند
                  هر روز منتظر کشف سفره‌ای ست
آنجا غولی خشن به صورت بانویی معصوم
         بر تلّی از دلار سِتاده ست
                دستی فراز کرده، نگهدار مشعلی
                      در آستین دیگرش اما دانسته نیست چیست!
 این پیکره، مبشر آزادی ست:
               آزادی ربودن، آزادی هجوم.
                    بر تلّی از دلار ستاده ست
                               در دست، مشعلیش فروزان
                             غولی خشن به چهرة قدیس
                               با مشعلی عظیم که با آن
                                  اعماق بیشة بولیوی را روشن کند
            و آنگاه
                   با دست دیگرش، چه گوارا را 
                     خنجر به لب فرود آرَد
                         وندر نهان جنگل کنگو،
                              آتش زند به جان لومومبا
                               با مشعلی عظیم که با آن،
                                     دزدان بازگشته ز غارت را
                                         بر عرشه‌های سرکش کشتی
                                             از دورتر سواحل دریای نفت
                                                 وز آن سوی کرانه الماس و کائوچو
                                                         چون رهنما به خویش فرا خواند
                                     بر تلی از دلار ستاده ست
این پیکره مبشر آزادی است:
            آزادی ربودن، آزادی هجوم
                  اینک هزار کشتیِ تاراج، از چارسوی پهنه گیتی
                        خشنودی فرشتة آزادی را به ارمغانِ آنچه توان یافت
                            رو سوی این گرسنه روان‌اند
 ای غول!
    ای مزوّر قدیس!
       ای مشعل،
           ای چراغ شب رهزنان دریایی!
                     با باد شرق بر تو سرانجام می‌وزند.